کنترل و ابزار دقیق

   خوش آمديد! (عضویت- ورود)

 
منوي اصلي
لينکهاي سريع

آرشيو ماهيانه
http://ir-plc.ir/blog/archive/1390_5.htm
http://ir-plc.ir/blog/archive/1390_3.htm
http://ir-plc.ir/blog/archive/1390_2.htm
http://ir-plc.ir/blog/archive/1390_1.htm
http://ir-plc.ir/blog/archive/1389_6.htm
http://ir-plc.ir/blog/archive/1389_5.htm
http://ir-plc.ir/blog/archive/1389_4.htm
http://ir-plc.ir/blog/archive/1389_2.htm
http://ir-plc.ir/blog/archive/1388_11.htm
http://ir-plc.ir/blog/archive/1388_9.htm
http://ir-plc.ir/blog/archive/1388_6.htm

لينک دوستان

جستجوگر

آمار بازديد

»تعداد بازديدها:
»کاربر: Admin

لينك Rss
فروشگاه سایت

تبليغات





 

با سلام

با توجه به اینکه اکثر مقالات قرار داده شده روی سایت ابتدا به صورت فایل ورد  (word)بوده ولی به علت برخی مشکلات برای آپلود کردن عکس های مو جود در فایل، ما این این مقالات را بدون عکس های مربوطه روی سایت می گذاریم اگر کسی احتیاج به فایل کامل این مقاله دارد ما این مقاله و همچنین هزاران مقاله ، تحقیق ، پروژه درسی ، پروژه ساخت مدار، گزارش کارآموزی و... (در حدود 10 هزار فایل )  را در چند دی وی دی ریخته و برای استفاده مراجعین قرار داده ایم که با کلیک روی لینک زیر می توانید برای تهیه این دی وی دی ها اقدام نمایید:

http://www.ir-plc.ir/static-2.html

دوباره از بازدید کنندگان محترم سایت به علت ناقص بودن برخی از مقالات عذر خواهی می کنیم .

متاسفانه فعلا امکان آپلود کردن فایل های ورد و دیگر فایل ها به علت زیاد بودن آنها و همچنین حجم بالای بسیاری از فایل ها وجود ندارد.

مدل مرجع ISO/OSI

پیاده سازی خدمات بی اتصال:

 

بسته به نوع خدمات ارائه شده دو نوع معماری متفاوت ممکن خواهد بود. اگر خدمات بدون اتصال عرضه شود بسته ها به طور مجزا و مستقل به درون زیر شبکه تزریق ومستقل از یکدیگر هدایت و مسیر یابی می شوند و هیچگونه تنظیمات قبلی لازم نیست. در چنین حالتی عموماٌ به بسته ها دیتاگرام (Datagram) و به زیر شبکه

نیز زیر شبکه دیتاگرام گفته می شود.اگر خدمات اتصال گرا عرضه شود قبل از ارسال هرگونه بسته داده بایستی یک مسیر از قبل بین مسیریاب مبداً ومسیریاب مقصد تنظیم و ایجاد گردد. چنین ارتباطی اصطلاحاٌ VC  (مخففVirtual Circuit ) نامیده می شود و به زیر شبکه نیز ، زیر شبکه مدار مجازی (virtual Circuit Subnet) گفته می شود.

 

 


 

الگوریتم مسیریابی:

 

وظیفه اصلی لایه شبکه، مسیریابی وهدایت بسته های داده از ماشین مبداً به ماشین مقصد است.در اکثر زیر

 شبکه ها بسته ها برای طی مسیر خود باید چندین گام (HOP) راه بپیمایند. الگوریتمی که این مسیر ها را انتخاب می کنند و همچنین ساختمان داده مورد استفاده ، یکی از زمینه های مهم درطراحی لایه شبکه محسوب می شود.

الگوریتم های مسیریابی آن بخش ازنرم افزار لایه شبکه اند که مسئولیت دارند در خصوص خط خروجی که یک بسته ورودی باید بر روی آن ارسال شود، تصمیم گیری کنند.اگر در داخل زیر شبکه از روش دیتاگرام استفاده شده باشد این تصمیم گیری باید به ازای هر بسته دریافتی از نو تکرار شود چرا که در هر لحظه ممکن است بهترین مسیر تغییر کند.

 اگر زیر شبکه از روش مدار مجازی بهره گرفته باشد، تصمیم گیری در خصوص مسیرها فقط یک بار وآن هم در هنگام تنظیم وایجادهر مدار مجازی جدید صورت می گیرد وطبعاٌبسته های داده همگی از مسیری که قبلاٌ ایجاد شده هدایت می شوند. این حالت گاهی روش مسیریابی مبتنی بر نشست (Session routing) نامیده

می شود چرا که مسیر ایجاد شده در خلال نشست کاربر برقرار خواهد ماند.

گاهی تمایز قائل شدن بین فرایند مسیریابی (که به تصمیم گیری در خصوص مسیرهای بهینه اطلاق می شود) و فرایند هدایت( Forwarding)، (آنچه که با ورود بسته اتفاق می افتد) مفید است :می توانید بدینگونه بیندیشید که هر مسیریاب دارای دو پروسه در درون خود است:یکی از آنها بسته ها را به محض ورود پردازش کرده واز طریق جدول مسیریابی،  یک خط خروجی مناسب برای آنها انتخاب می کند.این پروسه همان عمل هدایت است.پروسه دیگر وظیفه پر کردن و بهنگام سازی محتویات جدول مسیریابی را دارد. این همان جایی است که الگوریتم های مسیریابی به میدان می آیند.

 

الگوریتم کنترل ازدحام :
وقتی بسته های بسیار زیادی در قسمتی از زیر شبکه وجود داشته باشند کارایی شبکه کاهش می یابد که به این وضعیت ازدحام گفته می شود .

ازدحام به دلایل زیر به وجود می آید :
1- چند بسته از 3یا4 خط ورودی بیایند وهمگی بخواهند به یک خط خروجی بروند .
2-ریز پردازنده کند یا سرعت پایین
3- پهنای باند کم
تفاوت بین کنترل ازدحام با کنترل جریان :
کنترل ازدحام برای حصول اطمینان از توانایی زیر شبکه در ترافیک عرضه شده انجام می شود در حالی که کنترل جریان به ترافیک نقطه به نقطه بین فرستنده وگیرنده مربوط می شود .

 

تقسیم بندی الگوریتم های کنترل ازدحام :


1- حلقه باز
2- حلفه بسته :
الف
باز خوردی صریح :بسته ها از جایی که ازدحام رخ داده به منبع بر گشته تا موضوع را به اطلاع منبع برسانند
ب- باز خوردی ضمنی : منبع با مشاهدات محل مثل زمان مورد نیاز برای برگشت اعلام وصول، به وجود ازدحام پی می برد .

روشهای کنترل ازدحام :


1- افزایش منابع
2- کاهش بار
3- بیت اخطار
4- بسته های چوک
5- بسته های چوک مسیر به مسیر
6- تخلیه بار
7- تشخیص زودرس تصادفی


هر چند وظایف این لایه می تواند به صورت نرم افزاری پیاده شود ولی برای بالارفتن سرعت عمل شبکه می توان برای این لایه سخت افزار خاصی طراحی نمود تا در کنار سخت افزار لایه های زیرین بسته ها را با سرعت بسیار بالاتری بر روی شبکه ردوبدل کنند .

هر مسیریاب دارای دو پروسه در درون خود است:یکی از آنها بسته ها را به محض ورود پردازش کرده واز طریق جدول مسیریابی, یک خط خروجی مناسب برای آنها انتخاب می کند.این پروسه همان عمل هدایت است.پروسه دیگر وظیفه پر کردن و بهنگام سازی محتویات جدول مسیریابی را دارد. این همان جایی است که الگوریتمهای مسیریابی به میدان می آیند.

 

 

 

 

 

 

 

 

با سلام

با توجه به اینکه اکثر مقالات قرار داده شده روی سایت ابتدا به صورت فایل ورد  (word)بوده ولی به علت برخی مشکلات برای آپلود کردن عکس های مو جود در فایل، ما این این مقالات را بدون عکس های مربوطه روی سایت می گذاریم اگر کسی احتیاج به فایل کامل این مقاله دارد ما این مقاله و همچنین هزاران مقاله ، تحقیق ، پروژه درسی ، پروژه ساخت مدار، گزارش کارآموزی و... (در حدود 10 هزار فایل )  را در چند دی وی دی ریخته و برای استفاده مراجعین قرار داده ایم که با کلیک روی لینک زیر می توانید برای تهیه این دی وی دی ها اقدام نمایید:

http://www.ir-plc.ir/static-2.html

دوباره از بازدید کنندگان محترم سایت به علت ناقص بودن برخی از مقالات عذر خواهی می کنیم .

متاسفانه فعلا امکان آپلود کردن فایل های ورد و دیگر فایل ها به علت زیاد بودن آنها و همچنین حجم بالای بسیاری از فایل ها وجود ندارد.

مدل مرجع ISO/OSI

ادامه از قسمت قبل

لایه انتقال (Transport Layer):

 

وظیفه اصلی لایه انتقال، دریافت داده ها از لایه جلسه، در صورت نیاز شکستن داده ها به واحد های کوچکتر ، انتقال آن ها به لایه شبکه و حصول اطمینان از دریافت صحیح داده ها در انتهای دیگر (کامپیوتر مقصد) است.

از وظایف دیگر لایه انتقال این است که این لایه باید مراقب برقراری و قطع اتصال در شبکه باشد.هم چنین این لایه مکانیزمی برای کنترل جریان ارسال داده ها در اختیار دارد، به طوری که این مکانیزم سبب می شود کامپیوتر فرستنده ، داده ها را با سرعتی ارسال کند که کامپیوتر گیرنده قادر به دریافت آن ها باشد، این مکانیزم زمانی کاربرد پیدا می کندکه یک کامپیوتر سریع بخواهد اطلاعاتی را ارسال ننماید و کامپیوتر گیرنده ، قدرت و سرعتی کمتر از کامپیوتر فرستنده داشته باشد.در این شرایط لایه انتقال سرعت ارسال کامپیوتر فرستنده را تا حد سرعت کامپیوتر گیرنده اطلاعات پایین می آورد.

هدف لایه انتقال و خدمات ارائه شده توسط این لایه به لایه های بالاتر:

 

هدف لایه انتقال آن است که سرویسی کارآمد مطمئن وکم هزینه به کاربران خود بدهد.

کاربران لایه انتقال، پروسه های لایه کاربرد (یا به عبارتی برنامه های کاربردی) هستند.برای نائل آمدن به این هدف، لایه انتقال از خدماتی که لایه شبکه عرضه کرده،بهره می گیرد .نرم افزار یا سخت افزاری که در لایه انتقال این عملیات را انجام میدهد اصطلاحاً واحد انتقال (transport entity)نامیده می شود .

واحد  انتقال ممکن است درون هسته سیستم عامل یا به صورت یک پروسه کاربری مجزا یا در غالب یک بسته کتابخانه ای در بطن برنا مه های کاربردی شبکه ویا حتی در درون کارت واسط شبکه تعبیه شده باشد.

 

همان گونه که خدمات لایه شبکه بر دونوع اتصال گرا وبدون اتصال ارائه میشود، خدمات لایه انتقال نیز بر همین دو نوع است.

خدمات مبتنی بر اتصال (هماهنگی های قبلی ) در لایه انتقال از بسیاری جهات مشابه با خدمات اتصال گرای لایه شبکه است در هر دو مورد اتصال 3 مرحله تکوین دارد:

ایجاد اتصال (establishment)، انتقال داده (data transfer)، ختم اتصال(release).

در اینجا یک سؤال بدیهی به ذهن خطور می کند: اگر خدمات لایه انتقال اینقدر به خدمات لایه شبکه شبیه است پس چرا این دو لایه از هم جدا هستند؟ پاسخ این سؤال سرراست ولی بنیاذی است، کد اجرایی لایه انتقال کلاًبرروی ماشین کاربران اجرا می شود در حالی که لایه شبکه اغلب بر روی مسیر یاب ها اجرا می گردد که آن ها نیز تحت مدیریت یک حامل(carrier)هستند .

اگر لایه شبکه خدماتی نا کافی عرضه کند(که اغلب این گونه است) چه اتفاقی می افتد؟ اگر لایه شبکه به دلایلی مثل ازدحام تعدادی از بسته ها را از دست بدهد چه باید کرد؟ اگر یک مسیر یاب هراز گاهی از کار بیفتد چه میشود؟

در موارد فوق فقط می توان گفت که مشکلات جدی رخ می دهد، کاربران هیچ کنترل واقعی بر لایه شبکه ندارند و طبعاً نمی توانند مشکلات ناشی از خدمات ناقص مسیر یاب ها را مثلاً با تعویض مسیر یاب یا مدیریت بهتر خطا در لایه پیوند داده بر طرف کنند.

تنها راه ممکن آن است که بر روی لایه شبکه، لایه دیگری قرار داده شود تا کیفیت خدمات را بهبود بدهد.در یک زیر شبکه اتصال گرا، اگر واحد انتقال در حین انتقال طولانی مدت بسته ها، به ناگاه متوجه شود که اتصال شبکه قطع شده و از سر نوشت داده های در حال انتقال نیز بی خبر باشد، می تواند یک اتصال جدید با واحد انتقال راه دور (remote transport entity ( بر قرار نماید، به کمک اتصال جدید، واحد انتقال میتواند از همتای خود سوال کند که کدام بخش از داده ها را دریافت کرده و کدام بخش را دریافت نکرده و از جایی که داده ها نرسیده اندشروع به ارسال مجدد نماید.

در حقیقت، وجود لایه انتقال این امکان را فراهم آورده تا خدمات انتقال داده ها قابل اعتماد تر از خدمات لایه زیرین یعنی لایه شبکه باشد.

اگر تمام شبکه های واقعی، بدون اشکال و قابل اعتماد بودند و همه آن ها خدمات مشابهی ارائه می کردند و این تضمین وجود می داشت که هیچ گاه تغییر نکنند، آن گاه به خدمات لایه انتقال نیازی نبود.ولیکن به دلیل اختلافات بنیانی و تنوع بسیار زیاد لایه های زیرین در دنیای واقعی، وجود این لایه، لایه های بالایی را از در گیری با جزییات تکنولو‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍ژی طراحی و نواقص زیر شبکه دور نگه میدارد.

به همین دلیل بسیاری از افراد، لایه های 1تا4 را در یک دسته و لایه های بالاتر از 4 را در دسته ای دیگر قرار می دهند.چهار لایه اول را میتوان ارائه دهنده خدمات انتقال(transport service provider ( تصور کرد در حالی که بقیه لایه های فوقانی استفاده کنندگان از خدمات انتقال (transport service user ( محسوب می شود. تفکیک بین لایه های ارائه دهنده خدمات و لایه های استفاده کننده از این خدمات ، نقش لایه انتقال را حساس و کلیدی کرده است چرا که این لایه در مرز بین این دو دسته قرار گرفته و باید به لایه های فو قانی خدمات انتقال مطمئن داده ها را ارائه بدهد.

خدمات لایه انتقال در عین شباهت با خدمات لایه شبکه، تفاوت های مهم دارند:

تفاوت عمده آنها در این است که لایه شبکه خدمات شبکه واقعی و در حال استفاده را مدل می کند و شبکه های واقعی به دلایل مختلفی ممکن است بسته ها را از دست بدهند و لذا خدمات لایه شبکه عموماً قابل اعتماد نیستند در عوض خدمات انتقال اتصال گرا در لایه انتقال کاملاً قابل اعتماد است.

 

تفاوت دیگر بین خدمات لایه شبکه و لایه انتقال ان است که استفاده کنندگان از خدمات آن ها تفاوت بنیادی دارند.      

 

لایه جلسه یا لایه نشست (Session Layer) :

 

پنجمین لایه OSI لایه جلسه است.

لایه نشست (session layer ) اجازه می دهد تا بین کاربران در ماشینهای مختلف نشست بر قرار شود .   نشست سرویسهای مختلفی ارائه میکند، از جمله کنترل دیالوگ (  Dialog Control ـ کنترل اینکه نوبت چه کسی است)، مدیریت نشانهToken management ) ـ جلو گیری از تداخل اعمال مهم)، وسنکرون کردن(-synchronization کنترل عملیات انتقال طویل المدت، واز سر گیری آن از نقطه قطع شده در صورت بروز اختلال).

 این لایه هم چون لایه انتقال، ارسال معمولی داده ها را فراهم می کند اما خدمات پیشرفته ای را نیز ارائه

می کند که کاربرد های مفیدی دارد .یکی از خدمات جلسه، مدیریت بر ارتباط بین کامپیوتر هاست بدین

 معنی که وقتی دو کامپیوتر با هم ارتباط برقرار میکنند، ترافیک می تونددر یک لحظه یکطرفه یا دو طرفه باشد.اگر این ترافیک یک طرفه باشد، لایه جلسه می تواند در حفظ نوبت کمک کند.

یکی دیگر از خدمات این لایه، مدیریت Token است.در بعضی پروتکل ها لازم است هیچ کدام از طرفین کاری را همزمان شروع نکنند.برای مدیریت بر فعالیت های لایه جلسه، Token هایی تهیه می شود که بین مبدا و مقصد قابل مبادله اند.در این شرایط فقط طرفی که Token را در اختیار دارد می تواند فعالیت کند و طرف مقابل باید منتظر باشد تا نوبت او برای استفاده از Token فرا برسد.یکی دیگر از اعمال لایه جلسه این است که روی قسمت هایی از رشته داده ها را علامت گذاری می کند در صورتی که بسته ای هنگام ارسال مفقود یا خراب شود، لایه جلسه بسته را از روی کدهای آن شناسایی و دوباره ارسال می کند.

 

لایه نمایش یا لایه ارئه (Presentation Layer) :

 

لایه نمایش ششمین لایه OSI است. بر خلاف لایه های پایین تر،که عمدتا با بیت سرو کار دارند، لایه نمایش توجه خود را روی ساختار پیامها ومفهوم آنها متمرکز می کند.

برای اینکه کامپیوتر هایی با ساختار متفاوت داده بتوانند با هم ارتباط برقرار کنند، ساختار پیامهای مبادله شده بایستی کاملا مشخص واستاندارد باشد.

 وظیفه لایة نمایش مدیریت این ساختارها در سطح بالاست. این لایه داده ها را به دو روش استاندارد کدگذاری می کند.

اکثر کامپیوتر ها اطلاعاتی مانند نام افراد، تاریخ، مقادیر پول و اطلاعات مشابه دیگری را ارسال می کنند.

این اطلاعات به صورت کاراکتر بوده و هیچ کدام رشته های دوردویی نیستند.

کدهای نمایش رشته ای کاراکتری ، اعداد صحیح و غیر ممکن است در کامپیوتر های مختلف متفاوت باشد.برای این که کامپیوترها با کدهای مختلف بتوانند با یکدیگر ارتباط برقرار کنند ، اطلاعاتی که انتقال

 می یابند باید با استفاده از کدهای استاندارد تعریف و ارسال شوند تا در تمامی کامپیوترها و با سیستم  عامل های متفاوت قابل دریافت و درک باشند.

 

 

لایه کاربردی (Application Layer) :

 

هفتمین لایه مدل OSI است.این لایه حاوی پروتکل های گوناگون است که همه نرم افزار های کاربردی برای ارتباط شبکه ای از آن ها استفاده می کنند.

لایه کاربردی بزرگ ترین لایه در استاندارد OSI است.

این لایه شامل سیگنال هایی است که خدمات سودمندی از قبیل انتقال فایل و کنترل یک کامپیوتر از راه دور را به کاربر ارایه می دهد، در صورتی که لایه های پایین تر فقط در تبادیل اطلاعات بین فرستنده و گیرنده نقش دارند. هم چنین این لایه می تواند ارتباط برنامه های مختلفی را که در محیط شبکه وجود دارند، با یکدیگر برقرار کند.

به عنوان مثال صدها نرم افزار در دنیا وجود دارد که هر کدام روش خاص خود را برای نوشتن ، ویرایش و حرکت مکان نما روی صفحه انجام می دهند، در صورتی که این لایه وجود نداشت، ممکن بود در اجرای برنامه ها و ویرایش آن ها دچار مشکل شویم.

برای حل این مشکل لایه کاربردی ، اطلاعات لازم را از این برنامه ها گرفته و با یک استاندارد مشخص آن ها را به کامپیوتر مقصد می فرستد.

وظیفه دیگر لایه کاربردی انتقال مفاهیم است.در سیستم فایل های مختلف ، نام گذاری فایل ها، روش نمایش خطوط متن و غیره متفاوت است .این کار نیز همانند وظایفی از قبیل پست الکترونیک،کنترل کامپیوتر از راه دور و جستجو در بخش های مختلف درون حافظه ، وظیفه لایه کاربردی است.  

بسیاری از پروتکلهای مورد نیاز کاربران در لایه کاربرد قرار دارد که از معروفترین آنها می توان به پروتکل

 

 

– (Hyper Text Transfer Protocol )  HTTP پروتکل اصلی وب -  اشاره کرد.

وقتی مرورگر وب می خواهد صفحهای راباز کند، نام آن صفحه رابا استفاده از پروتکل HTTP

  به سرویس دهنده وب می فرستد ؛ سرویس دهنده وب نیز با همین پروتکل صفحه را به مرورگر

 بر می گر داند.پروتکل انتقال فایل (FTP)، پر وتکل انتقال خبر  (NNTP) وپروتکل های پست

 الکترونیک (POP,SMTP) نیز جزء پروتکل های کاربردی هستند.

نشانی IP (IP Address):

 

مخفف internet protocol address است.یک عدد دودویی 32 بیتی (4بایتی) که میزبان (کامپیوتر) متصل به اینترنت را برای مقاصد ارتباطاتی از طریق انتقال بسته ها، به سایر میزبان های اینترنت می شناساند.

هر نشانی IP با فرمت 4 قسمتی، متشکل از مقادیر دسیمال 4 بایتی که با نقطه از یکدیگر جدا می شوند، نشان داده می شود.

به عنوان مثال 1.127.0.0.1، 2 یا 3 بایت نخست برای شناسایی شبکه ای هستند که میزبان به آن متصل است، مابقی بیت ها برای شناسایی خود میزبان هستند.

32 بیت هر 4 بایت با هم می توانند تقریباً 32^2 ، تقریباً 4 میلیارد، میزبان را شناسایی کنند.

سیستم نام ناحیه ـ DNS

 

با اینکه از نظر تئوری برنامه ها می توانند برای تماس با کامپیوتر ها، صندوق های پستی و منابع دیگر از آدرس شبکه ی (مثلاً،  IP) آن ها استفاده کنند، حفظ کردن این قبیل آدرس ها برای افراد دشوار است .

همچنین اگر آدرس ایمیل حسن hasan@128.111.24.41 باشد، و ISP یا سازمان متبوع وی تصمیم بگیرد کامپیوتر سرویس دهنده پست الکترونیک خود را به آدرس IP دیگری منتقل کند، آدرس ایمیل حسن نیز عوض خواهد شد.بهمین دلیل برای تفکیک نام ماشین ها از آدرس آنها، استفاده از نامها ی معمولی باب شد.به این ترتیب، آدرس ایمیل حسن چیزی شبیه hasan@art.ucsb.edu خواهد شد.با این وجود کامپیوتر ها فقط آدرس های عددی را می فهمند، پس باید مکانیزمی برای تبدیل اسامی معمولی به آدرس های شبکه فراهم کنیم.

سالها قبل در آرپانت فایلی وجود داشت بنام hosts.txt،که نام کامپیوتر ها و آدرس IP آنها در این فایل لیست می شد.کامپیوتر های شبکه هر شب این فایل را از جایی که قرار داشت، می خواندند و خود را به روز می کردند.برای شبکه ای با دهها و یا صد ها کامپیوتر این روش بخوبی کار می کرد.

ولی وقتی تعداد کامپیوتر های شبکه از مرز هزاران PC و کامپیوتر بزرگ گذشت، همه دریافتند که این روش دیگر جوابگو نیست.اولین دلیل آن بود که اندازه چنین فایلی بشدت بزرگ می شد، ولی از آن مهمتر مشکل  نامهای تکراری بود که ضرورت یک مدیریت مرکزی را اجتناب ناپذیر می کرد(چیزی که بزرگی و بار شبکه آنرا ناممکن می کرد).

برای غلبه بر این مشکلات بود که DNS (سیستم نام ناحیه ـ Domain Name System) اختراع شد.

ایده ی اصلی DNS یک روش نامگذاری سلسله مراتبی بر اساس ناحیه ها بود، که بصورت یک پایگاه اطلاعاتی توزیع یافته پیاده سازی می شد.هدف اولیه ی این سیستم تبدیل نام کامپیوتر ها و آدرس های ایمیل (پست الکترونیک) به آدرس های IP بود، ولی می توانست کاربردهای دیگری هم داشته باشد.

روش کار DNS خیلی خلاصه چنین است:برای تبدیل یک نام به آدرس IP ، برنامه یک تابع کتابخانه ای بنام تبدیل کننده (resolver) را فراخوانی می کند،  ونام مورد نظر را بصورت پارامتر به آن می دهد.تبدیل کننده یک بسته ی UDP به سرویس دهنده DNS محلی می فرستد، که این DNS  آدرس IP معادل نام خواسته شده را یافته و به تبدیل کننده بر میگرداند،که آن هم به نوبه خود آدرس را به برنامه ی فراخوانی کننده تحویل می دهد.برنامه پس از بدست آوردن آدرس IP کامپیوتر مقصد، می توند با آن ارتباط TCP برقرار کرده یا بسته های UDP به آن بفرستد.

فضای نام DNS

 

مدیریت مجموعه ای بزرگ و دائماً در تغییر از نامها بهیچوجه کار ساده ای نیست .در سیستم پست، مدیریت نامها از طریق اجبار افراد به نوشتن نام کشور، استان (یا ایالت)، شهر، خیابان و شماره پلاک مقصد انجام می شود.با این روش دیگر« پلاک 7، خیابان آزادی، تهران» هرگز با« پلاک 7، خیابان آزادی، اصفهان» اشتباه نخواهد شد.DNS هم به همین روش کار می کند.

اینترنت به بیش از 200 ناحیه ی سطح بالا(top-level domain) (که هر کدام تعداد زیادی کامپیوتر را در بر می گیرند) تقسیم شده است.هر ناحیه به چندین زیر ناحیه (Subdomain)، و آن ها نیز بنوبه ی خود به زیر ناحیه های کوچکتر تقسیم می شوند. این سلسله مراتب را می توان بصورت یک درخت مطابق شکل زیر نشان داد.

شکل12.DNS

 

ناحیه هایی که زیر ناحیه ندارند، برگهای این درخت را تشکیل می دهند.هریک از این برگ ها می تواند یک کامپیوتر، یک شبکه ی کوچک (با چند کامپیوتر)، و یا شرکتی بزرگ (با هزاران کامپیوتر) باشد.

ناحیه های سطح بالا بر دو گونه اند : عمومی و کشور ها.

ناحیه های عمومی اولیه عبارت بودند از :com (مخفف Commercial، تجاری)،edu (مخفف Educational، موسسات آموزشی)، gov (مخفف  Goverment، ادارات دولتی)، int (مخفف International، موسسات بین المللی )،mil (مخففMilitary، نظامی)،net (مخفف Network Provider، شرکت های خدمات شبکه و اینترنت)، و org (مخفف Organization، موسسات غیرانتفاعی).

هر کشور نیز دارای یک ناحیه خاص (در ناحیه ی کشورها) است، که در استاندارد ISO 3166 تعریف شده است.

در نوامبر 2000 ، ICANN چهار ناحیه ی سطح بالای جدید را برای مصارف عمومی تصویب کرد:

Biz (مخفف Businesses، مشاغل)، info (مخفف Information، شرکتهای اطلاعاتی )، name ( نام افراد)، و pro (مخفف Proffession، صاحبان حرف مانند وکلا و پزشکان).علاوه بر آن سه ناحیه ی تخصصی سطح بالا نیز معرفی شد،که برخی از صنایع خاص می توانند از آنها استفاده کنند، این سه ناحیه عبارتند از :aero (مخفف Aerospace ، صنایع هوا وفضا)،coop (مخفف Co-operatives، تعاونی ها)، و museum (موزه ها).به احتمال زیاد در آینده نیز ناحیه های سطح بالا دیگری نیز اضافه خواهد شد.

از طرف دیگر هر چه اینترنت بیشتر تجاری می شود، بحث و جدل هم بالاتر می گیرد.مثلاً همین ناحیه ی pro را در نظر بگیرید.این ناحیه برای صاحبان حِرَف که صلاحیت آن ها تایید شده باشد، در نظر گرفته شده است.اما حرفه ای کیست؟ و چه کسی باید صلاحیت ها را تایید کند؟یک پزشک یا یک وکیل مسلماً حرفه ایست، اما یک عکاس، معلم پیانو، شعبده باز، لوله کش،آرایش گر، خالکوب، آدمکش حرفه ای و یا فا حشه چطور؟آیا اینها هم حرفه اند، و شایسته نام دریافت ناحیه ی Pro ؟ و اگر پاسخ مثبت است ، چه کسی صلاحیت داوطلبان را تایید می کند؟

در کل،گرفتن ناحیه ی سطح ـ دوم در یک ناحیه ی سطح بالا، مانند name-of-company.com، ساده است: تنها کاری که باید کرد مراجعه به پایگاه اطلاعاتی ناحیه ی سطح بالا (در اینجا com) و اطمینان از آزاد بودن نام مورد نظر است. اگر مشکلی وجود نداشته باشد، درخواست کننده پول کمی بابت هزینه سالیانه پرداخته، و آن نام را بدست می آورد.

نام هر ناحیه بصورت مسیری رو به بالا و به سمت یک ریشه (که نامی ندارد) مشخص می شود. اجزای این نام با نقطه (که دات تلفظ می شود) از هم جدا میشوند.برای مثال، نام ناحیه ی بخش مهندسی شرکت سان میکروسیستمز می تواندeng.sun.com. باشد(در حالیکه همین نام در سیستم عامل یونیکس بصورت /com/sun/eng نوشته می شود).دقت کنید که با این روش نامگذاری دیگر نام ناحیه ی بخش مهندسی سان میکروسیستمز با دانشکده ی مهندسی دانشگاه ییل(که مثلاً eng.yale.edu. است) اشتباه نخواهد شد.

نام ناحیه می تواند مطلق(absolute) یا نسبی (relative) باشد .یک نام مطلق همیشه به نقطه ختم می شود(مانند eng.sun.com.)، در حالیکه نام های نسبی چنین نیستند.نامهای نسبی بدون توجه به جایی که بکار رفته اند، معنی نمی دهند.در هر دو حالت، یک نام ناحیه به گرهی خاص در درخت نامها (و تمام گرههای ذیل آن) اشاره می کند.

کوچکی یا بزرگی حروف در نام ناحیه بی تاثیر است، بعبارت دیگر edu، Edu و EDU همگی یک معنی می دهند.هر جزء از نام ناحیه حداکثر 63 حرف، و کل مسیر نام ناحیه حداکثر 255 حرف می توانند داشته باشند.

برای قرار دادن یک ناحیه در درخت نام های ناحیه دو روش وجود دارد.برای مثال، ناحیه ی cy.yale.edu می تواند در ذیل شاخه ی کشور آمریکا (us) و بصورت cs.yale.ct.us هم ثبت شود.درکل اغلب سازمان ها و شرکت ها در آمریکا ترجیح می دهند از ناحیه های عمومی استفاده کنند، در حالیکه در خارج از آمریکا بیشتر از نام کشور بعنوان ناحیه ی سطح بالا استفاده می شود.هیچ منعی برای ثبت نام ناحیه در شاخه های متعدد وجود ندارد،  با این حال چنین گرایشی بجز در شرکت های چند ملیتی (مانند شرکت سونی که ناحیه های sony .com و sony.nl را ثبت کرده) وجود ندارد.

هر ناحیه ناحیه های ذیل خود را کنترل می کند .برای مثال،کشور ژاپن دارای ناحیه های ac.jp و co.jp است،که بترتیب مشابه edu و com هستند، در حالیکه در هلند چنین تقسیم بندی وجود ندارد، و تمام ناحیه ها ذیل nl قرار دارند.

برای ایجاد یک زیر ناحیه مجوز ناحیه ی بالاتر مورد نیاز است برای مثال اگر گروه VLSI در دانشکده ی کامپیوتر دانشگاه ییل تاسیس شود و بخواهد به نام vlsi.cs.yale.edu شناخته شود، باید مجوز های لازم را  از مسئول cs.yale.edu کسب کند.قرار دادن مسئولیت زیر ناحیه ها بر عهده ی ناحیه ی بالاتر باعث می شود تا هیچ دو ناحیه ای همنام نشوند.

نگاهی انتقادی به مدلOSI وپروتکل های آن:

 

مدلOSI کامل نیست وجا دارد بعضی از نقاط ضعف آنها را برشماریم.

۱-زمان نامناسب

۲-تکنولوژی نامناسب

۳-پیاده سازی نامناسب

۴-سیاست های نامناسب

 زمان نامناسب

 

اولین عامل شکست مدلOSI زمان نامناسب بود. زمانی که یک استاندارد وضع می شود،زمان  اهمیت حیاتی در موفقیت یا عدم موفقیت آن دارد.

 دیوید کلارک از دانشگاه M.I.T فرضیه ای در زمینة استانداردها دارد که به ملاقات فیل ها معروف است .

این فرضیه میزان فعالیت های حول یک موضوع جدید را نشان می دهد.وقتی موضوعی برای اولین بار کشف می شود، گرداگرد آنرا سیلی از فعالیتهای تحقیقی( به شکل بحث، مقاله وسخنرانی) فرا می گیرد. بعد از مدتی این موج فرو کش می کند،  و بعد از اینکه صنعت به ان موضوع علاقمند شد،  موج سرمایه گذاری ها از پی

 می آید.بسیار مهم است که در نقطة تلافی این دو فیل (موج تحقیق وموج سرمایه گذاری) استانداردها به طور کامل وضع گردند.اگر استاندارد زودتر از موعد(قبل از پایان تحقیقات) نوشته شود،خطر آن هست که موضوع به درستی درک نشده باشد واستانداردضعیف از آب در آید.اگر استاندارد زودتر از موعد(بعد از شروع موج سرمایه گذاری) نوشته شود،شرکتهای بسیاری قبلا ـ در مسیر های مختلف ـ در آن سر مایه گراری کرده اند واین خطر هست که استاندارد آنها را نادیده بگیرد.اگر فاصلة این دو فیل خیلی کم باشد(همه عجله داشته باشند که کار را زودتر شروع کنند)خطر آن هست که استاندارد نویسان بین آنها له شوند.

اکنون معلوم شده است که پروتکل های استانداردOSI بین فیل ها له شده اند.وقتی پروتکلهایOSI پا به عرصة وجود گذاشتند، پروتکل های رقیب (TCP/IP) مدتها بود که در دانشگاهها ودر مراکز تحقیقاتی پذیرفته شده بودند. با اینکه هنوز موج سرمایه گذاری صنعتی در TCP/IP شروع نشده بود ، اما بازار آکادمیک آنقدر بزرگ بود که شرکت های بسیاری را تشویق به تولید محصولات TCP/IP کند و وقتیOSI از راه رسید، کسی نبود که داوطلبانه از آن پشتیبانی کند.همه منتظر بودند دیگری قدم اول را بردارد ؛ قدمی که هرگز برداشته نشد وOSI در نطفه خفه شد.

تکنولوژی نامناسب

 

دلیل دیگری کهOSI هرگز پا نگرفت آن بود که این مدل وپروتکل های آن هر دو ناقص و معیوب بودند.انتخاب هفت لایه برای این مدل بیشتر یک انتخاب سیاسی بود تا فنی ودر حالی که دو لایةآن (نشست و نمایش) تقریبا خالی بودند، در لایه های دیگر(لینک داده وشبکه ) جای نفس کشیدن نبود

مدلOSI (وسرویسها وپروتکل های آن) به طرزی باور نکردنی پیچیده است.اگر کاغذهای چاپی این استاندارد را روی هم بچینید، ارتفاع آن از نیم متر هم بیشتر خواهد شد!

پیاده سازی پرونکل های OSI بسیار دشوار وعملکرد آن ها ناقص است.در این رابطه نقل جملة جالبی از پاول موکاپتریس  خالی از لطف نیست:

سوال: از ترکیب یک گانگستر با یک استاندارد بین المللی چه چیزی به دست می آید؟

جواب: کسی پیشنهادی به شما میکند که از آن سر در نمی آورید.

مشکل دیگر مدلOSI علاوه بر غیر قابل فهم بودن آن این است که بعضی از عملکردهای آن (مانند آدرس دهی، کنترل جریان داده، وکنترل خطا) در تمام لایه هاتکرار میشود.برای مثال سالتزر وهمکارانش نشان دادند

که کنترل خطا باید در بالاترین لایه انجام شود تا بیشترین تاثیر را داشته باشد،  بنا براین تکرار آن در لایه های پائین تر نه تنها ضروری نیست بلکه باعث افت کار آیی هم خواهد شد.

پیاده سازی نامناسب

 

با توجه به پیچیدگی بیش از حد مدلOSI و پروتکل های آن جای تعجب نبود که اولین پیاده سازیهای آن حجیم، سنگین وکند باشد.آن هایی که با این مدل کار کرده بودند، به زودی پشیمان شدند و طولی نکشید که کلمة OSI مترادف شد با«کیفیت بد»  بعد ها محصولات بهتری به بازار آمد اما آوازة منفیOSI فراموش نشد.

از طرف دیگر اولین پیاده سازی TCP/IP(که بخشی از سیتم عامل یونیکس برکلی بود) بسیا خوب از کار در آمد(ولازم به گفتن نیست که مجانی هم بود).افراد بسیاری به سرعت شروع به استفاده از آن کردند،هوا خواه آنشدند آنرا توسعه دادند واین باعث شد که باز هم به خیل طرفداران آن اضافه شود. در اینجا بر خلاف OSI مارپیچ رو به بالا می رفت ،نه پائین.

سیاستهای نامناسب

 

به دلیل اولین پیاده سازی TCP/IP بسیاری از افراد( به ویژه در محیط های دانشگاهی) تصور میکردند که TCP/IP جزئی از یونیکس است، و یونیکس هم در آن دوران محدودیتی فوق العاده داشت.

از سوی دیگر این عقیده رواج داشت کهOSI یک مخلوق دولتی ( مخصوصا دولت های اروپایی وآمریکایی) است.

البته این عقیده فقط تا حدی درست بود، اما همین تصور هم که عده ای دیوانسالار دولتی بخواهدیک استاندارد فنی را به زور جا بیندازد، باعث شد تا برنامه نویسان وطراحان شبکه تمایلی به همکاری از خود نشان ندهند.زبانهای برنامه نویسی PL/1 که در دهة ۱۹۶۰ از سوی  IBM به عنوان زبان آینده توسعه داده شد) و )Ada که وزارت دفاع آمریکا حامی آن بود) به همین دلیل دچار سرنوشتی مشابه شدند.

 

 

 

 

 

واژه نامه

 

   (Open System Interconnection) ارتباط سیستم های باز

  ( congestion ) ازدحام

  ( redundancy ) افزونگی

  (escape byte) بایت گریز

  (odd parity ) با توان فرد

(porotocol)   پروتکل

(Hyper Text Transfer Protocol) HTTP   پروتکل اصلی وب

 (FTP )  پروتکل انتقال فایل

 (POP, SMTP) پروتکل های پست الکترونی

(NNTP )   پروتکل انتقال خبر

 (even parity) توان زوج

 (stuffing byte) تکنیک لاگذاری بایت

(check sum )  جمع تطبیقی

CRC ( Cyclic Redundancy Check)   چک افزونگی چرخه ای

 (buffer)  حافظة موقتی

  (Error) خطا

 (network connector)   رابط شبکه

(International Standard Organization ) سازمان بین المللی برای تدوین استاندارد

 (connection-oriented ) سرویس اتصال- گرا

(synchronization)  سنکرون کردن

 (broad cast) شبکه های پخشی

(computer networks )  شبکه های کامپیوتری

( LAN)  شبکه های محلی

(WAN) شبکه های گسترده

(shift register) شیفت رجیستر

(data friame) فریم داده

(acknowledgement) فریم تصدیق دریافت

(Hamming distance) فاصله همینگ

(feedback-based flow control) کنترل جریان بر اساس باز خور

(rate-based flow control) کنترل جریان بر اساس نرخ

( Detection/Correction) کشف وتصحیح خطا

( Coding) کدهای تصحیح خطا

(error-correcting codes) کدهای تصحیح خطا

( error-detecting codes ) کدهای کشف خطا

( poly nominal code) کد چند جمله ای

(medium access control) کنترل دسترسی رسانه

(error control) کنترل خطا

(bottleeak) گلوگاه

(physical layer) لایة فیزیکی

 (data link layer) لایة پیوند داده

(network layer) لایة شبکه

 (transport layer) لایة انتقال

(session layer)  لایة نشست

(presetatiov layer)  لایة نمایش

(bit stuffing )  لاگذاری بیت

( character stuffing)  لاگذاری کاراکتر

(token management)  مدیریت نشانه

( ANSI )  موسسة ملی استاندارد ایالات متحدة آمریکا

(BSI)  موسسة ملی استاندارد انگلستان

(AFNOR)  موسسة ملی استاندارد فرانسه

( DIN)  موسسة ملی استاندارد آلمان

 ( generator poly nominal)   مولد

(checksum )   مجموع چک

 (parity bit )  یک بیت توازن

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

منابع لاتین

 

1.An Overview of osi conformance Testing Jan Tretmans University of Twente

2.Twente Computer Network Architecture and Programming Dr.Ayman A. Abdel-Hamid

3.The Open System Interconnection as a Building Block In a Health Sciences Information Network

          BY RICHARD W.BOSS, Senior Consultant

 

منابع فارسی

 

اَندرواس. تنن بام،  شبکه های کامپیوتری،  انتشارات نص، چاپ ششم : زمستان 85

دکتر عطا الهی(استاد دانشگاه ایالتی کانتیکات امریکا )، مترجمان: مهندس اصغر الهی و مهندس حمید هاشمی، فن آوری شبکه، انتشارات ناقوس، چاپ دوم

نوشته شده توسط در ۱۳٩٠/۱/٢۸   نظرات ()  بيان انتقادات و پيشنهادات

مطالب پيشين

:: [] - [۱۳٩٠/٥/۱٧] - نیمه هادی ها
:: [] - [۱۳٩٠/٥/۱٧] - ترانزیستورها
:: [] - [۱۳٩٠/٥/۱٧] - عیب یابی موتور
:: [] - [۱۳٩٠/٥/۱٧] - نیروگاه های تولیدکننده برق
:: [] - [۱۳٩٠/٥/۱٧] - توربینهای گازی
:: [] - [۱۳٩٠/٥/۱٦] - معرفی سیستم مانیتورینگ On-Line ترانسفورماتور
:: [] - [۱۳٩٠/٥/۱٦] - تاثیر میدانهای الکترومغناطیسی بر انسان
:: [] - [۱۳٩٠/۳/٢٤] - جست و جو در سایت
:: [] - [۱۳٩٠/٢/۳۱] - کسب و کار الکترونیکی e-Business
:: [] - [۱۳٩٠/٢/۳۱] - گریسکاری در موتورهای الکتریکی
:: [] - [۱۳٩٠/٢/۳۱] - لزوم نگاهی جدید به طراحی شبکه زمین در پستهای فشار قوی
:: [] - [۱۳٩٠/٢/۳۱] - ماشینهای الکتریکی جریان مستقیم
:: [] - [۱۳٩٠/٢/۳۱] - کاربرد انرژی هسته ای در برق
:: [] - [۱۳٩٠/٢/۳۱] - مجتمع کردن اتوماسیون پستها
:: [] - [۱۳٩٠/٢/۳۱] - مبدلهای نوری
:: [] - [۱۳٩٠/٢/٢٦] - کاوشی در چگونگی ورود برق به ایران (تاریخچه صنعت برق)
:: [] - [۱۳٩٠/٢/٢٦] - گزارش کارآموزی شرکت توزیع
:: [] - [۱۳٩٠/٢/٢٦] - مزایای هادیهای آلومینیوم آلیاژی نسبت به هادیهای ACSR در خطوط انتقال نیرو
:: [] - [۱۳٩٠/٢/٢٦] - معرفی رله ای ساخت زیمنس 3
:: [] - [۱۳٩٠/٢/٢٦] - معرفی رله ای ساخت زیمنس قسمت 2
:: [] - [۱۳٩٠/٢/٢٦] - معرفی رله ای ساخت زیمنس قسمت1
:: [] - [۱۳٩٠/٢/۸] - کاربرد ولتاژ فشار قوی DC
:: [] - [۱۳٩٠/٢/۸] - قوس الکتریکی چیست؟
:: [] - [۱۳٩٠/٢/۸] - انجام عملیات تصفیه روغن ترانسفورماتورهای توزیع در محل نصب
:: [] - [۱۳٩٠/٢/۸] - قدرت جذر و مد
:: [] - [۱۳٩٠/٢/۸] - طراحی ومدل سازی سیستم های توزیع
:: [] - [۱۳٩٠/٢/۸] - طراحی الگوریتمهشت وزیر
:: [] - [۱۳٩٠/٢/۸] - طراحی الگوریتم ها مسئله فروشنده دوره گرد
:: [] - [۱۳٩٠/٢/۸] - طراحی الگوریتم حرکت اسب
:: [] - [۱۳٩٠/٢/۸] - طراحی الگوریتم الگوریتم های مرتب سازی


درباره




نويسندگان


لينك دوني


پشتيبان

Designed Template By: PersiaStyle.Com


 
صفحه اصلي |  پست الکترونيک |  اضافه به علاقه مندي ها |  طراح قالب



Template By: PersiaStyle.Com Copyright © 2010-2011 by persiastyle.com